Немістер жастарды әртүрлі жолдармен таныстырды: қысқы жиналыстар, мерекелер және тіпті қыздарды аукционға "сату" дәстүрі. Бірақ XIX ғасырда жастар әйелін өздері таңдай бастады және бұрын оның үйленуге келісетінін білді. Егер ол келісімін берсе, содан кейін ғанақұда жібереді. Бұл дәстүр бүгінгі күнге дейін жалғасуда.

Қызға қарапайым ұсыныс жасағысы келетін неміс сақинаны тортқа, немесе стаканға салуы керек. Сонымен қатар, бүкіл процесс жасырын түрде болғандвқтан қыз тосынсыйды көргенде шатасады. Сақинаны үлкен асыл тастармен ер адам таңдайды. Бірақ егер Германияда қалыңдық неміске үйлену туралы шешімін өзгертсе, сыйлық қайтарылады.

Көптеген халықтар сияқты, бәрі де үйлену және келісім рәсімінен басталады. Қалыңдықты күйеу жігіттің әкесі немесе туыстарының бірі таңдайды. Келісімнен кейін олар үйлену тойына дайындала бастайды. Үйлену тойына дейін олар қонақтарды үйге отбасылық кеңеске шақырады. Егер біреу үйлену тойына шақырылмаса, онда бұл адам оны қорлау ретінде қабылдайды.

Тойдың алдында ұзатылардағы қыздар кеші "және" жігіттер кеші йымдастырады,сонымен қатар қыздың жасауы көрсетіледі. Қыздың жолдастары табалдырыққа ыдыс-аяқ сындырады. Табақтың сынықтары қалыңдыққа сәттілік пен бақыт әкеледі деп саналады. Рәсімдер күні ол өзімен бірге нан мен тұз әкелу керек, бұл болашақ отбасына материалдық байлықты білдіреді. Ал күйеу жігіттің  қолында астығы болуы керек. Бұл байлық пен сәттілік дегенді білдіреді.

Үйлену тойының жоспарланған күнінде қалыңдық ата-анасы берген ескі нәрсені киеді. Бұл оның рудың және ата-бабаларының дәстүрлерін сақтайтындығын білдіреді.

Немістерде үйлену күнімен байланысты көптеген белгілер мен ырымдар бар. Егер жаңбыр жауса, бұл, өкінішке орай, жаманшылыққа, ал егер дауыл болса, онда жақсы өмірге. Жас жұбайлар бір бокал шарап ішеді, шарапты бітіргеннен кейін, қалыңдық бокалды артына тастауы керек, сонда неке ұзақ және бақытты болады. Үйлену тойы ән мен бимен жалғасып, бағалы сыйлықтар берумен аяқталады.