Шығыс шеберлері әрқашан өздерінің ерекше көркемдік таланттарымен танымал болды, олар керемет сарайларды, кесенелерді және басқа да ғибадат ғимараттарын безендіруде толық көрінді. Әдетте, шығармашылықтың негізгі сарындары – ою-өрнек және каллиграфия. Исламдық дәстүрлер адамдар мен жануарлардың бейнесіне тыйым салады, сондықтан шеберлер абстрактілі бағыттарды дамыта бастады, оларды жетілдіруге дейін жеткізді. Кейінірек өнердің жаңа түрі пайда болады – миниатюралар – лакталған, сарайлар мен бай үйлердің интерьерін безендірген кішкентай жарқын түрлі-түсті суреттер.

XIV-XV ғасырларда – Тимуридтердің билігі дәуірінде – жалпы мәдени өрлеу кезінде ол бұрын-соңды болмаған гүлдену мен өнерін бастан өткерді. Бұл самарканд кесенелерінде ғажайып пейзаж бөлшектерінде сақталған. Әмір Темірдің кейбір сарайлары билеушінің, оның әйелдерінің, ұлдары мен серіктестерінің портреттерімен, бай, мерекелік көріністерімен көркем панельдермен безендірілген.

Осы уақытта орта ғасырдың ұлы суретшісі, Шығыс миниатюрасының қайталанбас шебері Камолиддин Бехзодтың жұмысы дүниеге келді.

Бейнелеу өнерінің жаңа өрлеуі XIX ғасырдың басына келеді. Миниатюраның өнері ең биік шыңға жетеді, оны Ахмад Дониш (1827-1897), Абдулхалик Махмум және басқалар дәріптейді.

ХХ ғасырдың өнеріне орыс саяхатшыларының суретшілері қатты әсер етті. Олардың керемет жұмыстары Шығыс портреттер мен пейзаждар мектебінің дамуына, кескіндемедегі реализм жанрының дамуына негіз болды.